Tα σενάρια και οι κακές γλώσσες

S.M.

Η προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ είναι η χειρότερη λύση, όπως πιστεύει ο κόσμος όλος, ο οποίος την ακούει μουδιασμένος, διερωτώμενος με ανησυχία τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει αυτή, εάν δεν χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση για διαπραγματευτικούς και μόνο λόγους.

Πρώτον, λοιπόν, σημαίνει ότι το ΔΝΤ θα σου δανείσει τα χρήματα που χρειάζεσαι και αυτά σταδιακά, αφού προηγουμένως σου επιβάλει όρους και μέτρα αυστηρότερα από κάθε άλλη περίπτωση. Η πολιτική συνταγή και η αντίληψη κυριαρχίας του ΔΝΤ όπου σπεύδει για βοήθεια είναι πολύ συγκεκριμένη. Δεύτερον, θα παρακολουθεί το ίδιο, από κοντά, την εφαρμογή όλων αυτών των μέτρων που θα έχει επιβάλει. Και το γεγονός αυτό από μόνο του δεν είναι καθόλου κολακευτικό για τη χώρα, εκτός του ότι είναι και πολύ δύσκολο για κάθε κυβέρνηση.

Σε κάθε περίπτωση, μετά τις πολλές αντιρρήσεις και ανησυχίες που διατυπώθηκαν για τη λύση του ΔΝΤ από στελέχη της κυβέρνησης και ανεξάρτητους αναλυτές και ύστερα από τις προειδοποιήσεις που απηύθυνε ακόμη και μερίδα του διεθνούς Τύπου προς τον Πρωθυπουργό να σταματήσει να «απειλεί» με το ΔΝΤ γιατί έτσι προκαλεί ο ίδιος την άνοδο των spreads, η κυβέρνηση φαίνεται πως αποφάσισε να αλλάξει τακτική.

Το ΔΝΤ, φαίνεται να εγκαταλείπεται ως προοπτική, αφού τα επιπρόσθετα μέτρα που θα κληθεί να λάβει η Κυβέρνηση, αν προσφύγει στο ΔΝΤ είναι δυσβάσταχτα για την ελληνική κοινωνία, ειδικά μάλιστα μετά και από το τελευταίο «πακέτο»των μέτρων.

Η «απειλή ΔΝΤ», που χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση, λειτούργησε εις βάρος της, αφού έγινε κατάχρησή του.

Η χρήση του ΔΝΤ από την κυβέρνηση έφερε τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα, αφού οι λίγες χώρες που αντιτίθεται στην οποιαδήποτε οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα το χρησιμοποίησαν ως επιχείρημα και το έφεραν στον τραπέζι ως προοπτική ή ως χρήση του ΔΝΤ συνδυαστικά με την ΕΕ.

Η Κυβερνήση θα ηθελε να χρεωθούν το εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα οι Ευρωπαίοι και οι κακοί του ΔΝΤ, θα έβρισκε ετσί ακόμη ένα άλλοθι προς την κοινωνία για τα επώδυνα μέτρα.

Το σενάριο αυτό θα ήταν καταστροφικό για τη χώρα και θα προκαλούσε μόνο πρόσκαιρη ανακούφιση. Όμως, το ΔΝΤ θα το είχαμε πάνω από το κεφάλι μας για πολλά χρόνια με απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, περικοπές 13ου και 14ου μισθού, κατάργηση του 2% στις απολύσεις κ.λπ.

Η οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης μεχρί σήμερα έχει περιοριστεί στα μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Το επόμενο βήμα της οικονομικής πολιτικής θα έπρεπε να γίνει με την στήριξη της ανάκαμψης με πολιτικές διαρθρωτικού χαρακτήρα, με τις οποίες θα επιδιώκεται η ουσιαστική ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.

Η απώλεια της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας συνδέεται κυρίως με τις διαρθρωτικές αδυναμίες όπως είναι τα στοιχεία δυσκαμψίας στις αγορές προϊόντων και εργασίες.