Ροή ιστολογίων

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

Τετάρτη, επτά Απρίλη: επιλογές

η παρουσιάστρια του αμερικάνικου τηλεοπτικού καναλιού αναρωτιόταν μ΄ ένα χορταστικό χαχανητό πως είναι δυνατόν ένας από τους αρχαιότερους πολιτισμούς να δανείζεται ως αναπτυσσόμενη χώρα।
...μας βάλαν πλέον και κουδούνια...



H Ελλάδα του 2030

Του Κώστα Πικραμένου

http://endotourkika.blogspot.com

Το Ελληνικό Κράτος (της Συνθήκης του Λονδίνου,1830) βρίσκεται σήμερα, στις αρχές του 21ου αιώνα, σε φάση υπαρξιακού προβληματισμού. Ενώ η συμμετοχή της Ελλάδος στις δομές της ΕΟΚ (μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση) εμπέδωσε τις δημοκρατικές αρχές (κράτος δικαίου, ανθρώπινα δικαιώματα, αποστρατικοποίηση της πολιτικής ζωής κλπ), η αναπτυξιακή προοπτική της χώρας βασίστηκε σε ένα παρασιτικό σύστημα 1) αδιαφανούς απορρόφησης Ευρωπαϊκών κονδυλίων (επιδοτήσεις, Διαρθρωτικά Ταμεία κλπ), 2) Φτηνού τουριστικού προϊόντος χαμηλής ποιότητας 3) ρουσφετολογικών προσλήψεων στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα.

Η ψεύτικη ευημερία που προσέφερε η Ευρωπαϊκή Ένωση για 30 χρόνια τελείωσε ή τελειώνει το 2013 (έτος λήξης του ΕΣΠΑ). Η σημερινή πολιτική και οικονομική ελίτ παρακολουθεί αμήχανη τη μετάβαση της σύγχρονης Ελλάδος σε μία εποχή που θα χαρακτηρίζεται από μαζική ανεργία, ύφεση και εγκληματικότητα η οποία θα οδηγεί τα δυναμικά τμήματα της κοινωνίας μας (νέοι επιστήμονες, ελεύθεροι επαγγελματίες κλπ) να μεταναστεύουν εκεί που παράγεται ο παγκόσμιος πλούτος (Σκανδιναβία, Κίνα, Ινδία, Τουρκία, Ρωσία, Περσικός Κόλπος).

Η σημερινή Ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ θα πρέπει παράλληλα να “διαχειριστεί” μία ανερχόμενη οικονομικά, διπλωματικά και στρατιωτικά Τουρκία η οποία επιθυμεί να παίξει τουλάχιστον περιφερειακό ρόλο τον 21ο αιώνα.

Οι επιλογές της Ελληνικής ελίτ είναι δύο:

Το αισιόδοξο σενάριο:

1) Η ανόρθωση της οικονομίας μέσω της παραγωγής προϊόντων τα οποία θα καταναλώνει η παγκόσμια αγορά στις δεκαετίες που έρχονται. Τα προϊόντα αυτά θα πρέπει να χαρακτηρίζονται από υψηλή τεχνολογική προστιθέμενη αξία. Η βιοτεχνολογία, η νανο-τεχνολογία, τα φωτοβολταϊκά, η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, η υγεία αποτελούν τους στρατηγικούς τομείς. Ο Τουρισμός που θα απευθύνεται στις μεσαίες τάξεις αναδυόμενων οικονομιών όπως της Κίνας, της Ρωσίας, της Ινδίας και του Περσικού Κόλπου αποτελεί επίσης στρατηγική επιλογή. Όλα αυτά βέβαια απαιτούν επενδύσεις τόσο σε οικονομικούς πόρους όσο και ανθρώπινους. Εδώ βρίσκεται η ευθύνη των Ελληνικών τραπεζών και των Ελλήνων εφοπλιστών. Αν δεν επενδύσουν μαζικά τα υπερ-κέρδη τους στους εν λόγω τομείς η Ελλάδα θα βρεθεί σε επίπεδα Βουλγαρίας της δεκαετίας του ’90.

Το απαισιόδοξο σενάριο:

2) Η σταδιακή ένταξη της Ελλάδος στη δυναμική που δημιουργεί η Τουρκική οικονομία. Τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου θα αποκτήσουν άμεση οικονομική εξάρτηση από τη γείτονα χώρα, η οποία με αιχμή του δόρατος το λιμάνι της Σμύρνης και τα τουριστικά θέρετρα του Bodrum (Αλικαρνασσός) και Μαρμαρά θα “συντηρεί” κατ’ ουσίαν τους εναπομείναντες κατοίκους της Λέσβου, Χίου, Σάμου και Δωδεκανήσων. Ήδη οι τοπικές κοινωνίες στα νησιά του Αν. Αιγαίου στρέφουν τις ελπίδες τους στη Μικρασιατική Ακτή. Τούρκοι επιχειρηματίες θα εξαγοράσουν προβληματικές Ελληνικές επιχειρήσεις δημιουργώντας σταδιακά ένα ενιαίο οικονομικό χώρο γύρω από το Αιγαίο με κέντρο αποφάσεων την Κων/πολη. Αυτή τη φορά δε οι “Νέοι Φαναριώτες” θα είναι η μεσαία συντηρητική μουσουλμανική τάξη της Τουρκίας. Η γνώση της Τουρκικής γλώσσας θα θεωρείται σε λίγα χρόνια απαραίτητο προσόν για επαγγελματική σταδιοδρομία.

Η επιλογή της κυβέρνησης του ΓΑΠ για προωθημένη Ελληνο-Τουρκική συνεννόηση και λύση “όλων των προβλημάτων” εξυπηρετεί τη δεύτερη επιλογή. Η συν-διαχείριση του Αιγαίου (υπόγειου και υπέργειου) και της Ανατολικής Μεσογείου εξυπηρετεί τη νέο-οθωμανική στρατηγική του Τούρκου ΥΠΕΞ Ahmet Davutloglu ο οποίος μιλάει καθαρά για οικονομική αλληλεξάρτηση και μηδενικά προβλήματα με τις γειτονικές χώρες της Τουρκίας. Βέβαια η αλληλεξάρτηση λειτουργεί υπέρ του οικονομικά –δημοσιονομικά ισχυρού κράτους.

Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα του 2030 (200 χρόνια από τη δημιουργία του Ελληνικού Κράτους) θα είναι μία νέο-οθωμανική οικονομική επαρχία όπως η Βοσνία –Ερζεγοβίνη, τα Σκόπια, η Αλβανία, η Βουλγαρία, το Κόσοβο, το Ιρακινό Κουρδιστάν, η Συρία. Και βέβαια όλα αυτά χωρίς η Τουρκία να είναι καν μέλος της Ε.Ε.

Βέβαια μέχρι το 2030, ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, θα έλεγε και ο κυρ Μήτσος στο καφενείο. Είναι και αυτό μία άποψη….!


Οι αγορές δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση Παπανδρέου

Από Factorx | Τετ. 07 Απρ 2010, 11:30 στην/στις κατηγορίες Επισημαίνουμε, Πρώτη Σελίδα.

Όταν στις 25 Μαρτίου, ο Τρισέ ανακοίνωσε ότι η ΕΚΤ θα συνεχίσει να δέχεται τα ελληνικά ομόλογα μέχρι το τέλος του 2011, η κυβέρνηση έσπευσε να πανηγυρίσει ότι ο δανεισμός του ελληνικού δημοσίου θα επέστρεφε σε λογικά πλαίσια. Όταν, την ίδια μέρα, ανακοινώθηκε η συμφωνία για ένα μηχανισμό στήριξης της Ελλάδος, με συμμετοχή του ΔΝΤ, ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε νικητής και τροπαιούχος. «Τα χειρότερα πέρασαν», θα πει αργότερα στο ΤΙΜΕ. Έτσι, το Πάσχα, έκανε κανό! Οι υπουργοί σκορπίστηκαν ανά την επικράτεια, ενώ τα φίλια ΜΜΕ, προετοίμαζαν το έδαφος για τις διαρθρωτικές αλλαγές.

Τι συνέβη χθες και τα spreads εκτινάχθηκαν;

Κατ’ αρχήν η δήλωση του πρωθυπουργού τη Μ. Παρασκευή στην «Ελευθεροτυπία». Μια δήλωση, που λόγω των ημερών, πέρασε απαρατήρητη. Τι είπε εκεί; Ότι η συμφωνία της 25ης Μαρτίου «δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της χώρας» και ότι θα ζητούσε την αλλαγή του μηχανισμού στήριξης! Δηλαδή, ύστερα από δέκα μέρες κατάλαβε ότι μια «μεγάλη εθνική επιτυχία», δεν του κάνει!

Χθες, στις αγορές όλου του κόσμου, έκανε το γύρο η γνωστή δήλωση «ανώνυμου» κυβερνητικού στελέχους εξαιτίας της οποίας υποτίθεται ότι το spread εκτοξεύθηκε στο διάστημα. Έκτοτε ο «ανώνυμος» αξιωματούχος αναζητείται για να καεί στην πυρά. Στην πραγματικότητα όμως η δήλωσή του αποτελεί επανάληψη και επιβεβαίωση όσων δήλωσε την προηγούμενη εβδομάδα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός (Δηλώσεις του κ. Παπανδρέου οδήγησαν στην εκτίναξη του spread

Πάμε παρακάτω: Οι ελεγκτές της Eurostat, ανακάλυψαν δύο αρνητικές εξελίξεις.

Πρώτον, το έλλειμμα είναι μεγαλύτερο από αυτό που έδωσε επισήμως ο κ. Παπακωνσταντίνου (δημιουργική λογιστική; Πονηριά; Αμέλεια;)

Δεύτερον, η ύφεση θα είναι μεγαλύτερη από αυτή, πάνω στην οποία στηρίχθηκε το ΠΣΑ, θα ανέλθει στο -2,5% .

Οι αναθεωρήσεις αυτές καθιστούν το ΠΣΑ, ένα άχρηστο κείμενο, κλονίζουν ακόμα περισσότερο την αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό και προκαλούν νέο κύκλο σεναρίων για επικείμενο πρόσθετο πακέτο μέτρων.

Ξαφνικά η χώρα βρέθηκε «χωρίς μηχανισμό στήριξης», με το πρόγραμμά της για το κάλαθο των αχρήστων και τα στοιχεία της υπό αναθεώρηση! Η κυβέρνηση Παπανδρέου έκανε πολιτικό χαρακίρι! Η χαρά των κερδοσκόπων!

Έτσι, οι αγορές έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα προς την Κυβέρνηση, ότι δεν την εμπιστεύονται πλέον!

Γιατί; Γιατί πέρασαν έξη μήνες με παλινωδίες, πολλές δηλώσεις, ταξίδια και διπλωματικούς …θριάμβους, που κατέληγαν σε αδιέξοδα! Το οικονομικό επιτελείο είναι το πλέον αδύναμο, που είχε ποτέ ελληνική κυβέρνηση.

Ο κ. Παπανδρέου, οδήγησε την οικονομία , σε πολύ χειρότερη κατάσταση, απ’ ότι την παρέλαβε! Έκανε τους έλληνες φτωχότερους και τους στέρησε την ελπίδα και το χαμόγελο.

Το ΔΝΤ είναι πιο κοντά από ποτέ. Και ίσως, οι διαρροές εκεί απέβλεπαν, να προετοιμάσουν το έδαφος.

Τι γίνεται από εδώ και στο εξής

Νομίζω ότι οι εξελίξεις είναι πλέον απρόβλεπτες. Τίποτα δεν είναι βέβαιο. Η κυβέρνηση άγεται από τα γεγονότα.

Το φορολογικό κυοφορείται έξη μήνες! Οι άνθρωποι αυτοί δήλωναν έτοιμοι να κυβερνήσουν! Δηλαδή αν ήσαν ανέτοιμοι, πόσο θα ήθελαν;

Η κα. Μπιρμπίλη επαναφέρει τη ρύθμιση για τους ημιυπαίθριους! Προσδοκά να εισπράξει 2 δις για κάποιο πράσινο ταμείο. Στο έλλειμμα θα πάνε, ας μη κοροϊδευόμαστε! Αλλά γιατί ανέστειλαν τη ρύθμιση; Αν την εφήρμοζαν, δεν θα χρειαζόταν να κάνουν τις περικοπές στους μισθούς των υπαλλήλων! (από τις περικοπές υπολογίζουν να εξοικονομήσουν 1.8 δις , από τη ρύθμιση Μπιρμπίλη ευελπιστούν να εισπράξουν 2 δις!

Άρον –άρον ανοίγουν και το φάκελο με τα κλειστά επαγγέλματα, ενώ θέλουν να δρομολογήσουν και κάποιες ιδιωτικοποιήσεις από όπου προσδοκούν άλλα 2.5 δις.

Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά στηρίζονται σ’ ένα πρόγραμμα που πρέπει να αναθεωρηθεί γιατί στηρίχθηκε σε λάθος δεδομένα! Προοπτική που ναρκοθετεί στην κυριολεξία της εξελίξεις.

Κ।Ρ.


Στα ληξιπρόθεσμα χρέη η προσοχή του ΔΝΤ

08/04/10 - 07:03
Σε ληξιπρόθεσμα χρέη, φοροδιαφυγή και κρατικές δαπάνες εστίασαν την προσοχή τους οι 11 εμπειρογνώμονες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που έφθασαν χθες και θα παραμείνουν για δεκαπέντε μέρες στην Αθήνα
Τα στελέχη χωρίστηκαν σε δύο επιτροπές, εκ των οποίων, η πρώτη εξαμελής θα ασχοληθεί με τα φορολογικά, ενώ η δεύτερη πενταμελής θα επικεντρωθεί στα δημοσιονομικά.
Την αποστολή του ΔΝΤ υποδέθχηκε χθες ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου μαζί με τον Φίλιππο Σαχινίδη.
Οι δύο επιτροπές του ΔΝΤ έπιασαν αμέσως δουλειά. Συγκεκριμένα:
Το πρώτο 6μελές κλιμάκιο, που θα ασχοληθεί με το φορολογικό, έδωσε έμφαση στη διαδικασία ενεργοποίησης του μηχανισμού είσπραξης των ληξιπρόθεσμων οφειλών άνω των 30 δις. ευρώ που λιμνάζουν επί χρόνια στις εφορίες. Οι οφειλέτες βρίσκονται ήδη αντιμέτωποι με τα αναγκαστικά μέτρα της κατάσχεσης και του πλειστηριασμού σε περίπτωση που αγνοήσουν την πρόσκληση εξόφλησης του χρέους. Οι φορολογικοί έλεγχοι και δη ομάδες υψηλού κινδύνου για φοροδιαφυγή, καθώς και μεγάλες επιχειρήσεις βρίσκονται στο στόχαστρο. Υποβοηθητικά των δράσεων αυτών θα λειτουργήσουν οι διασταυρώσεις και οι ηλεκτρονικές υπηρεσίες. Προωθείται το νομοσχέδιο για την αναδιοργάνωση των υπηρεσιών του υπουργείου Οικονομικών με στόχο να ψηφιστεί στις αρχές του καλοκαιριού και να υλοποιηθεί εντός του έτους.
Το δεύτερο 5μελές κλιμάκιο ασχολείται με τη δημοσιονομική πολιτική. Από τα γραφεία τους θα περάσουν τα υψηλόβαθμα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, προκειμένου να τους ενημερώσουν πλήρως και αναλυτικά για την πορεία των μεγεθών του προϋπολογισμού. Στόχος είναι να εντοπιστούν τομείς όπου θα μπορούν να περικοπούν δαπάνες, ενώ βρίσκονται σε αναζήτηση κονδυλίων που μπορεί να καταργηθούν οριστικά. "Παρακολούθηση, έλεγχος και διαφάνεια" είναι οι στόχοι του προϋπολογισμού προγραμμάτων με ορίζοντα το 2012 δήλωνε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου.
Αναχωρώντας από την Αθήνα τα στελέχη του ΔΝΤ θα παραδώσουν τις προτάσεις τους στον υπουργό Οικονομικών.

www।bankingnews.gr

Η Χρεοκοπία της Αργεντινής και πως αυτή Πλασάρεται


Πηγή:
http://ankostis.blogspot.com/2010/03/blog-post_13.html

Έλαβα την παρακάτω παραβολή που αφορά την Κρίση της Αργεντινής στις αρχών του αιώνα μας, και την Κρίση της Ελλάδα, σήμερα(οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Το χρονικό μιας κρατικής πτώχευσης...

«Κάποτε, μια χώρα με αδύναμη οικονομία, για να αποφύγει το χρόνιο πληθωρισμό, αποφάσισε να υιοθετήσει ένα από τα πιο ισχυρά νομίσματα του πλανήτη. Ο πληθωρισμός μειώθηκε κατακόρυφα μέσα σε λίγα χρόνια, τα χαμηλά επιτόκια τροφοδότησαν την κατανάλωση, τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν φτηνά και η ψευδαίσθηση της καλοπέρασης εδραιώθηκε στους πολίτες της...
Η οικονομία όμως έπασχε από χρόνια και βαθιά προβλήματα, και τίποτα δεν γινόταν προς την κατεύθυνση της λύσης τους.
Η φοροδιαφυγή, η διαφθορά και το ξέπλυμα χρήματος βασίλευαν, ενώ ο δανεισμός του κράτους, λόγω της σταθερής ισοτιμίας του νομίσματος, γινόταν όλο και πιο φτηνός και η κυβέρνηση της χώρας κατέφευγε όλο και πιο συχνά σ? αυτόν για να καλύψει τις ανεπάρκειες της οικονομίας...

Έτσι τα ελλείμματα μεγάλωναν, το χρέος αυξανόταν και η κυβέρνηση το εξυπηρετούσε με περισσότερο χρέος. Ταυτόχρονα, το νόμισμα λόγω της σταθερής ισοτιμίας δεν μπορούσε να υποτιμηθεί, ενώ την περίοδο εκείνη γινόταν όλο και ισχυρότερο, με αποτέλεσμα τα προϊόντα της να γίνονται πιο ακριβά στο εξωτερικό, η οικονομία λιγότερο ανταγωνιστική και οι ξένες επενδύσεις πιο σπάνιες.. Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, οι ανταγωνιστικές της χώρες γίνονταν συνεχώς φτηνότερες μέσω της υποτίμησης των δικών τους νομισμάτων και τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια στράφηκαν εκεί.

Έτσι, η χώρα δανειζόταν χωρίς να παράγει αρκετά και ζούσε αμέριμνα πέρα από τις δυνατότητές της, μέχρι που κάποια στιγμή οι δανειστές της άρχισαν να απαιτούν περισσότερες εξασφαλίσεις με τη μορφή υψηλότερων τόκων, για να συνεχίσουν να τη δανείζουν. Αυτό δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο: το υπέρογκο χρέος έκανε ακριβό το δανεισμό και ο ακριβός δανεισμός αύξανε κι άλλο το χρέος.

Κάποτε έγινε το αναμενόμενο: Η κυβέρνηση της χώρας δήλωσε αδυναμία εξόφλησης του χρέους της προς τους δανειστές της, δηλαδή πτώχευση.

Ο δανεισμός σταμάτησε, η σύνδεση της ισοτιμίας έπαψε, με αποτέλεσμα μια τεράστια υποτίμηση του παλιού νομίσματος (που επανήλθε), η οποία οδήγησε την οικονομία σε κατάρρευση: οι εισαγωγές έγιναν πανάκριβες και χιλιάδες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν. Ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού πέρασε στην ανεργία, μισθοί, συντάξεις και παροχές μειώθηκαν δραματικά και αποταμιεύσεις εξανεμίστηκαν.

Όπως είναι φυσικό, οι ξένοι δανειστές που έχασαν τα λεφτά τους επέβαλαν μέσω των διεθνών οργανισμών επαχθή μέτρα ανασυγκρότησης της οικονομίας, κάτι που η κυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρας ήταν φυσικά υποχρεωμένη να δεχτεί.

Βίαιες ταραχές ξέσπασαν και τα τραύματα της οικονομίας δεν επουλώθηκαν ποτέ.

(Πρόκειται για την Αργεντινή, η οποία κήρυξε πτώχευση το 2001. Το αργεντίνικο πέσο είχε συνδεθεί με το δολάριο δέκα χρόνια νωρίτερα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με άλλες χώρες, κυβερνήσεις και οικονομικές καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.)»



Θέλω να κάνω 3-4 προσεκτικές παρατηρήσεις κυρίως πάνω στο καταληκτικο μέρος της αφήγησης αφού μεχρι εκείνο το σημείο η αφήγηση ήταν μέσες-άκρες αληθινή, όπως πχ σωστές είναι και οι αναφορές στα προβλήματα που προκύπτουν όταν είσαι δεμένος με ένα ισχυρό νόμισμα (δες και Κρίση του Μεξικού).

Οι καταληκτικές 3 παράγραφοι όμως απέχουν πολύ από την αλήθεια!

1) Ιδιαίτερα εκεί που λέει «...και τα τραύματα της οικονομίας [της Αργεντινής] δεν επουλώθηκαν ποτέ.»
Πιο σωστά θα έπρεπε να πει: «τα τραύματα στην εικόνα που είχαν οι πολίτες για το σύστημα δεν επουλώθηκαν ποτε!»

Στην πραγματικότητα η οικονομία της Αργεντινής[1] τα τελευταία 6 χρόνια (απο 2004 και έπειτα) τρέχει με αύξηση του ΑΕΠ της τάξης του 9%!
Και συνεχίζει ακόμη και σήμερα να αυξάνεται εντυπωσιακά εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης.

Το 2009 μάλιστα σύμφωνα με τον Economist η οικονομία έτρεχε με 15%(!!)
Από wikipedia[2]:
«Argentina has since been enjoying economic growth, though with high inflation, which according to the Economist was 15% in June 2009.»
Argentina's purchasing-power-parity (PPP) per capita GDP (percent  change)Argentina's Proverty after CrisisΕντυπωσιακή είναι και η εξελιξη της αγοραστικής δύναμης των Αργεντινών από τη στιγμή της επέμβασης του ΔΝΤ και έπειτα (δεδομένα από το [1] συνδυασμένα με το [4]).
Εκπληκτική είναι και η πορεία της φτώχειας που από το 85%(!) του πληθυσμού που είχε φτάσει το 2002 έπεσε σε αξιοπρεπή επίπεδα, τόσο που δεν είχε ξαναδεί η χώρα.

Τυπικά, η οικονομία της Αργεντινής (το ΑΕΠ της δηλαδή και άλλοι δείκτες) ήδη από το 2004 είχε ξεπεράσει τις όποιες απώλειες από τα προβλήματα του 1998-2002, ενώ και ο Gini coefficient(δείκτης ανισότητας στην κατανομή του πλούτου) της χώρας είχε μειωθεί.

Λίγο φουσκωμένη ακούγεται και η φράση «Βίαιες ταραχές ξέσπασαν και ...» αφού στις σοβαρότερες ταραχές[3], στις 20 Δεκέμβρη του 2001 στην Plaza de Mayo, σκοτώθηκαν συνολικά 5 άτομα, δηλαδή δεν ξεπέρασαν καν το συνολικό αριθμό των νεκρών υπαλλήλων της France Telecom που πρόσφατα αυτοκτονούν σαν ερωτοκτυπημένοι έφηβοι...

Αντίθετα αρκετοί θυμόμαστε τις ειρηνικές διαδηλώσεις "της κατσαρόλας" που αναμετέδιδαν τότε τα διεθνή πρακτορεία.



2) Ένα άλλο λανθασμένο σημείο είναι εκεί που λέει:
«Όπως είναι φυσικό, οι ξένοι δανειστές που έχασαν τα λεφτά τους επέβαλαν μέσω των διεθνών οργανισμών επαχθή μέτρα ανασυγκρότησης της οικονομίας, κάτι που η κυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρας ...»

financial transactions between IMF and Argentina
Πρόκειται για ξεκάθαρο *αναχρονισμό* αφού στην πραγματικότητα τα επαχθέστερα μέτρα από τους ξένους δανειστές είχαν επιβληθεί 1 με 1.5 xρόνο πριν την Χρεωκοπία του Γενάρη του 2002
(όπως φαίνεται πχ και από την κλιμάκωση της εμπλοκής του ΔΝΤ στην Αργεντίνικη οικονομία[4]) και ήταν ακριβώς αυτά τα μέτρα που οδήγησαν στην Στάση Πληρωμών, και εναντίον αυτών επέδρασε η χρεωκοπία ώστε να αρθούν *άμεσα*,
(ιδιωτικοποίησεις επιχειρήσεων δημόσιας οφέλειας, κρατικοποίηση του ιδιωτικού χρέους, απορύθμιση των αγορών και των κανονισμών ανταγωνισμού, κατάργηση των προστατευτικών δασμών, κατάργηση επιδομάτων και κανονισμών προστασίας των εργαζομένων, και η λοιπή νεο-φιλελεύθερη συνταγή, στην πιο αποκρουστική της μορφή),
όπως περιγράφεται διεξοδικά στο καταπληκτικό "ανοιχτό" ντοκυμαντέρ για την Κρίση της Αργεντινης[5].
Το σημαντικό αυτό ντοκυμαντέρ περιγράφει και τη βασική ομοιότητα της Αργεντινή του τότε με την Ελλάδα του σήμερα, την υπερ-χρέωση του Δημοσίου για τη εξυπηρέτηση των ιδιωτικών επιχειρήσεων και των πολυεθνικών (των τραπεζών στην δική μας περίπτωση).
Και όποιος έχει υπομονή και το δει θα καταλάβει πόσο παράλογη και ανιστόρητη είναι η παρακάτω παράγραφος, αφού μπερδεύει τα αίτια με τα αιτιατά:
«Ο δανεισμός σταμάτησε, η σύνδεση της ισοτιμίας έπαψε, με αποτέλεσμα μια τεράστια υποτίμηση του παλιού νομίσματος (που επανήλθε), η οποία οδήγησε την οικονομία σε κατάρρευση: οι εισαγωγές έγιναν πανάκριβες και χιλιάδες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν [...]»
υπονοώντας πως αυτά ήταν δήθεν οι *αρνητικές* συνέπειες της πτώχευσης. Όμως...
  • στην ουσία κανείς δεν θέλει ένα τοκογλυφικό δανεισμό, και αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να παύσει για να επανέλθει μια οικονομία.
  • Επίσης η υποτίμηση ενισχύει την ανάπτυξη, όπως συνέβει πχ με την υποτίμηση του Μαρκεζίνη η οποία έθεσε τις (όποιες...) βιομηχανικές υποδομές της Ελλάδα. Ή όπως ευνοεί την Κίνα το ασθενές γουάν.
  • Πάντα σε μια οικονομία που δεν παράγει, οι φτηνές εισαγωγές είναι η ταφόπλακά της, όπως συνέβαινε πχ για δεκαετίες με την καθυπόταξη της Ινδίας στη μιζέρια της, καθόσον οι σιδηρόδρομοι εξάπλωναν τα βρετανικά υφάσματα διαλύοντας την τοπική παραγωγή.
  • Τέλος το να λέμε πως η οικονομία κατέρευσε *μετά* την Στάση Εξυπηρέτησης του Χρέους είναι καθαρή αντιστροφή της πραγματικότητας.
Συνοψίζοντας, θα λέγαμε πως η Πτώχευση της Αργεντινής ήταν η Αρχή της Λύσης, και όχι η Αρχή των οικονομικών της προβλημάτων,
αφού σηματοδότησε το *τέλος* της παρέμβασης των διεθνών ινστιτούτων τύπου ΔΝΤ και των πολυεθνικών εταιριών προς αποκλειστικό όφελός τους.



3) Επίσης, χτυπητό ψέμα είναι το τελειώμα της παραπάνω φράσης:
«[...] κάτι που η κυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρας ήταν φυσικά υποχρεωμένη να δεχτεί.»

Στην πραγματικότητα η Πτώχευση μια χώρας δεν μοιάζει καθόλου με την πτώχευση μιας εταιρίας (πράμα που διαισθητικά θα θεωρούσαμε ώς λογικό),
αφού μια χώρα δεν "κατεβάζει στόρια" και βγαίνει σε πλειστηριασμό όσο-όσο, αλλά εξακολουθέι να διατηρεί την *κυριαρχία* της μέσα στα σύνορά της.

Η σημασία της λέξης "πτώχευση" στην προκειμένη είναι διαφορετική, αφού όπως είχε γράψει στο περίφημο άρθρο του[6] ο καθηγητής Ιστορίας του ΑΠΘ, Σπύρος Μαρκέτος, τον περασμένο Απρίλιο του 2009, και ξανά πρόσφατα[7], μια χώρα όταν χρεωκοπεί σημαινει πως αναστέλει την Εξυπηρέτηση του Χρέους της, επιβάλλοντας, πρακτικά, στους πιστωτές της τηνΕπαναδιαπραγμάτευση του Χρέους της
(αν αυτοί δεν σκοπεύουν να ξεγράψουν τελείως και τα αρχικά κεφάλαια που χορήγησαν).
Και ακριβώς λόγω αυτής της αυτονόμιση από τις διαταγές των πιστωτών προκύπτουν τα συχνά πολλαπλάσια οφέλη.

Φυσικά υπάρχει και η επιλογή της Προσωρινής Διακοπής Εξυπηρέτησης του Χρέους[8], κάτι που επέλεξε πχ το Dubai Fund πριν 2 μήνες, μέχρι τους επόμενους 6 μήνες.

Γενικότερα το ποστ πατάει και συντηρεί την λαική προκατάληψη για τη λέξη "πτώχευση" που έχει προκύψει από το τελείως διαφορετικό περιβάλλον του λιανικού εμπορίου.

Οι πτωχεύσεις οικονομικών κολοσσών (όπως είναι και οι χώρες), όταν είναι καλά μεθοδευμένες, αποτελούν ισχυρά οικονομικά όπλα, καταναλογία με μια στοχευμένη έκρηξη.
Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η εσκεμμένη πτώχευση της Lehman Brothers που μέσω των αντασφαλειών παρέσειρε τις οικονομίες των χωρών της ευρωπαϊκής ενδοχώρας στη δίνη της Κρίσης που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν επηρεαστεί σημαντικά αφού οι Τράπεζές τους δεν ήταν αρκετά εκτεθειμένες στα τότε-μοντέρνα χρηματιστηριακά προϊόντα των CDOs που προέκυπταν από την "δόμηση" των subprime δανείων κατοικίας των ΗΠΑ σε ΑΑΑ+ επενδυτικά προϊόντα με βάση τα συσχετιζόμενα CDS τους
(βλέπε το διαφωτιστικό άρθρο[9] του Wired για τη φόρμουλα του Li).

Γενικότερα, πιστοί στην αρχή «ακολούθα το money», θα έπρεπε πάντα να έχουμε μια γενική εικόνα της "δημογραφική απογραφή" των πιστωτών μας[10]
ώστε να ξέρουμε ενάντια σε ποιους θα γύρναγε μια ενδεχόμενη "πτώχευσή" μας, και εντέλει,
ποιοι είναι τελικά αυτοί που μας επιβάλλουν τα μέτρα λιτότητας που μας επιβλήθηκαν...


4) Και το κυρίως μέρος της ιστορίας έχει επιπλέον κάποιες σκόπιμες ασάφειες, όπως εκεί που λέει «[...] μέχρι που κάποια στιγμή οι δανειστές της άρχισαν να απαιτούν περισσότερες εξασφαλίσεις με τη μορφή υψηλότερων τόκων, [...]».

Χωρίς να αμφισβητώ πως όντως ως οικονομία αλλά και ως κοινωνία γενικότερα έχουμε τρομακτικά προβλήματα στην οργάνωση και στην θέσμισή μας,
αναρωτιέμαι γιατί η αφήγηση δεν υπενθυμίζει ποια ακριβώς ήταν αυτή η "κάποια στιγμή" που οι πιστωτές μας ζήτησαν το λογαριασμό?
  • Μήπως ήταν η στιγμή μετά τη μεγαλύτερη Κρίση του σύγχρονου παγκόσμιου οικονομικού συστήματος?
  • Μήπως ήταν αμέσως μετά αφού:
    1. το Ελληνικό Κράτος δανείστηκε πέρα από τις δυνατότητές του για να θωρακίσει τις Εμπορικές του Τράπεζες (28δις),
    2. αυτές συνέχισαν να κερδοσκοπούν εις βάρος του αγοράζοντας τα ομόλογά του που είχαν 4-5% τόκο και καταθέτωντάς μετά ως εγγύηση στην ΕΚΤ για άντληση κεφαλαίων με προνομιακό, λόγω της Κρίσης, επιτοκίο ~1%, αντλώντας νέα κεφάλαια με τα οποία ξανα-αγοράζανε Κρατικά Ομόλογα με τους ίδιους τοκογλυφικούς όρους??
    3. μέχρι που η υποβάθμιση της πιστοληπτικής μας ικανότητας ως χώρας από τις τρεις (μοναδικές παγκοσμίως) αμερικάνικες εμπορικές εταιρίες αξιολόγησης
      σηματοδότησε *αυτόματα*, και καλά, την παύση αποδοχής των ελληνικών κρατικών ομόλογα ως εγγυήσεων από την ΕΚΤ (με την συμφωνία πάντα της Κομισιόν)???
  • Μήπως ήταν επειδή οι ίδιες οι Τράπεζες συμβούλευαν τους πελάτες τους πως να φοροδιαφεύγουν μέσω των νομίμων και ηθικών off-shores[11]?
  • Μήπως ήταν η στιγμή που, και σύμφωνα με τον J.Stiglitz, ακόμη και οι δυνατότερες χώρες (πχ Γαλλία, ΗΠΑ, Αγγλία, Γερμανία και Ολλανδία) κατέφυγαν σε πολλαπλάσιο δανεισμό από το συνηθισμένο τους [12]
    net  issuance of european state bonds per year(δείτε ιδιαίτερα τα 2 πολύ διαφωτιστικά διαγράμματα για την εξέλιξη του δανεισμού των ευρωπαϊκών κρατών)
    με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα επιτόκια για τους μικρότερους παίκτες σαν την χώρα μας?
  • μήπως έφταιξε το wage dumping της Γερμανίας που πρόσφατα κατήγγειλε ο Γερμανός οικονομολόγος της Υπηρεσίας για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη(UΝCΤΑD) του ΟΗΕ, [13] και [14]?
Υπάρχουν κι άλλα "μήπως", λιγότερο ή περισσότερο τεκμηριωμένα:
  • Μήπως τυχαίνει να βρεθήκαμε στον ανταγωνισμό των οικονομιών του ευρώ με αυτή του δολαρίου?
  • Μήπως αποτελέσαμε το θύμα των νεο-φιλελεύθερων της Κομισιόν για τον παραδειγματισμό των υπόλοιπων PIGS?
  • μήπως έφταιξαν οι υποχρεωτικοί δανεισμοί μας για τα κάθε είδους "C4I" των Ολυμπιακών ("επισήμως" έχτρα 22δις χρέος)?
  • ή μήπως επειδή οι αμυντικές μας δαπάνες απαιτούν το 5-6% (μαζί με τις "κρυφές") του προυπολογισμού μας, κοντά στα 4.5δις ετησίως?
  • ή μήπως φταίει που κάτι "γαλλικές φρεγάτες" κοστίζουν 2.5 δις, ποσό που αντιστοιχεί ήδη στο μισό πόσο από τα 4δις που τελικά εξοικονομείται φέτος από τα ασφυκτικά μέτρα λιτότητας στο δημόσιο?
  • μήπως φταίνε τα στοχευμένα καταστροφικά CDS που "απελευθερωμένα" μετά το '93 από τους υπουργούς-ανδρείκελα της Goldman Sachs[15] καθοδηγούσαν τα γνωστά "Δομημένα Ομόλογα", τα Οπλα Μαζικής Οικονομικής Καταστροφηςπου διαβρωσσαν τις αποταμιεύσεις των ασφαλιστικών ταμείων παγκοσμίως?
    (ΣΗΜ: έτσι τα ονόμασε ο πλουσιότερος επενδυτής στον κόσμο, Warren Buffet, τονίζοντας πως παραμένουν ακατανότητα ακόμη και για τον ίδιο!)
  • ή μήπως φταίει η μυστική ειδική άδεια της κυβέρνησης των ΗΠΑ προς την "απελευθερωμένη" Goldman Sachs να για να παίζει με τα παράγωγα των commodities
    κατά παράβαση της νομοθεσίας για τα παράγωγα που θεσπίστηκε με την Steagall Act για την σταθεροποίηση του συστήματος το 1933(!), μετά την εμπειρία της Κρίσης του '29,
    (βλ. πάλι το [15], μιλάει και για πολλές ακόμη διαπλοκές της Goldmnan Sachs)
    με αποτέλεσμα να ληστεύονται έτσι οι χώρες που δεν παράγουν πετρέλαιο, αυξάνοντας το χρέος τους σε συνάλλαγμα?
  • μήπως έπαιξε ρόλο και η απόρριψη του νέου swap deal για την απόκρυψη του Χρέους μας που πρότεινε η Goldman Sachs το Νοέμβρη, γεγονός που χρονικά προηγήθηκε *ελάχιστα* της υποβάθμισης της πιστοληπτικής μας ικανότητας ως χώρας, με τα αποτελέσματα που περιγράφονται πιο πανω,
    πράξη που αποτέλεσε το "όπλο του φόνου" στην περίπτωση των κερδοσκοπικών πιέσεων έναντι της Ελλάδος των αρχών του 2010?
  • ...


Παρεπιπτόντως, η αρχική αφήγηση παραλείπει εξίσου να εστιάσει στα αντίστοιχα ανατριχιαστικά που συνέβησαν και οδήγησαν το καμάρι της παγκόσμιας οικονομίας του '90, την Αργεντινή, στην χρεωκοπία,
ιστορίες που ξανάδαμε αργότερα να επαναλαμβάνονται και στην Ιρλανδία και στην Ισλανδία[16],
οπότε καλό θα ήταν να μην τις προσπερνάμε με τέτοιες αφοριστικές και ηθικοπλαστικές αφηγήσεις που μπαίνουν στα χωράφια της απλοϊκότητας.

Το σημαντικό είναι πως με την μία ή την άλλη "ευκαιρία", επαχθείς πολιτικές επιβάλλονται σε χώρες[17].

Η καλή γνώση της σύγχρονης ιστορίας και των αρχών της οικονομίας,
ιδιαίτερα το ταινιάκι για το νομισματικό σύστημα[18]
(που την πρώτη φορά δεν το πίστεψα γιατί μου φάνηκε υπερβολικό(!)),
βοηθάει στο να τις εντοπίζουμε[19] και συνεπώς να μην δεχόμαστε "θεραπείες" που είναι χειρότερες από την ίδια την αρρώστια.



Συνολικά θεωρώ πως η αφήγηση «Το Χρονικό μιας Κρατικής Πτώχευσης» ενώ ξεκινάει με κάποιες σωστές παρατηρήσεις και ενδιαφέρουσες αναλογίες, αν και κάπως τετριμμένες, τελικά καταλήγει σε "υποπτα" συμπεράσματα, συσκοτίζοντας και διαστρεβλώνοντας μια παλιότερη κατάσταση,
οπότε και δεν μας βοηθά να διευκρινίσουμε τις αληθινές αιτίες της σημερινής Κρίσης μας, ώστε να ψηλαφήσουμε τις πιθανές μας αντιδράσεις μας.

Ειρωνικά μιλώντας, αν μπορούσα να προσθέσω και έναν επίλογο, αυτός θα μίλαγε για τους "κάκους", για επίορκους δημόσιους λειτουργούς, για κλέφτες πολιτικούς και άπληστους ντόπιους επιχειρηματίες που έφταιγαν για την κρίση μας, και που αφού εντοπίστηκαν, τιμωρήθηκαν αυστηρά με πολυετείς φυλακίσεις.
Και μετά ζήσαν εμείς καλά και αυτόι, οι αποδιοπομπαίοι τράγοι μας, χειρότερα.
Και δεν ξανάχαμε κρίσεις, και όλα ήταν δίκαια.

Η ιστορία είναι επιπέδου λαικής θυμοσοφίας - κακής ποιήτητας όμως.


References

[1] http://www.indexmundi.com/argentina/gdp_real_growth_rate.html
[2] http://en.wikipedia.org/wiki/Argentina#Modern_history, http://en.wikipedia.org/wiki/Argentine_economic_crisis_(1999–2002),http://en.wikipedia.org/wiki/Argentine_debt_restructuring
[3] http://en.wikipedia.org/wiki/December_2001_riots_in_Argentina#December_20
[4] http://www.imf.org/External/NP/ieo/2003/arg/index.htm#1
[5] http://video.google.com/videoplay?docid=4353655982817317115#
[6] http://avgi.unweb.me/NavigateActiongo.action?articleID=450214
[7] http://tvxs.gr/news/έγραψαν-είπαν/μόνη-λύση-σήμερα-η-αναστολή-πληρωμών-του-σπύρου-μαρκέτου
[8] http://tvxs.gr/news/έγραψαν-είπαν/ευτυχώς-επτωχεύσαμεν-του-σπύρου-μαρκέτου
[9] http://www.wired.com/techbiz/it/magazine/17-03/wp_quant?currentPage=all
[10] http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5539534, http://www.reporter.gr/Απόψεις/Ανεμοδείκτης/item/143666-Ποιοι-είναι-οι-δανειστές-της-Ελλάδαςhttp://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_38/i38_p10_dept.html, και για όποιον δεν βαριέται να ψάχνει...http://www.jedh.org/jedh_creditor.html
[11] href="σορρυ, δεν το βρήκα :-)
[12] http://mgiannini.blogspot.com/2010/03/stronger-case-of-eu-bonds-common.html
[13] http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4555553
[14] http://www.spiegel.de/international/business/0,1518,676507-2,00.html
[15] http://www.rollingstone.com/politics/story/29127316/the_great_american_bubble_machine
[16] http://fora.tv/2009/11/18/John_Perkins_How_to_Remake_the_Global_Economy#chapter_03
[17] http://en.wikipedia.org/wiki/The_Shock_Doctrine
[18] http://www.youtube.com/watch?v=6VGlmeuC0wI&feature=fvw
[19] 19" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Confessions_of_an_Economic_Hit_Man